Uso pa ba ang New Year's resolutions? I mean, does it really matter? Because if they're just the same with last year's, might as well call it "Last Year's resolutions". Once I made a list of my own, I have posted it on my cabinet so I may see it everyday... or that was the plan. At the end of the year, as I checked if I have followed them so far, I realized I wasn't a hundred percent successful. I've done most of it but still, there are some lapses. Nobody's perfect anyway. What concerns me is that I wasn't able to change those habits I had since I was liitle which are really ,let's say, way overdue.

This year, I wasn't planning to have one. Until one morning, as I was contemplating, I discovered I already have 5 of the deadly sins. I posses pride, anger, lust, sloth and gluttony. Aside from that, I add bitchiness and bullying.

So that makes my seven deadly sins... and this is why:

PRIDE - I admit, I'm a self centered person. Though not most of the time, but still, I stay on my comfort zone. I tend to ignore others just to protect my feelings. I have this "alter ego" which gives all the ways how to have the advantage in situations. My pride is not that high but still, it is there. This pride makes me do things I certainly regret after doing. It hurts me more than the persons I hurt. And so, this pride must be eliminated.

ANGER - As much i wanted to deny this thing from myself, I still know that even though I try not to build grudge against someone, deep inside I can't forget what he/she has done to me. I may tell a person I've forgiven him/her but sometimes, even just little, I still feel bitter. All that bitterness piled up thus, blinding me and making me feel that grudge. It's not a good feeling... not at all. I easily get irritated and I get bossy at times. I even shout to someone for no reason. Sometimes I try to release my anger as soon as I feel it so that it won't grow inside me but some people just don't understand. In that case, the best remedy is not to get angry at all. Seriously and sincerely, I've forgiven those who did me wrong.

LUST - Ok. This may sound disturbing. It's not just lust with sex but lust of all the wordly things. I indulge in so many vices. I could not control myself from all these unnecessary addictions. It consumes time, money and even me. Once I start, I just won't stop. All these internet stuff, gaming, texting, television and even my being insomniac, I have to regulate all of these. I wasn't able to attend to my responsibilities because of these. Another is my being green. Yes, I am funny when I tell all these jokes. I do make people laugh. I do make them feel that Athena is so much fun to be with... but I do make people think that Athena is one heck of a thrash. It make me feel so lame. If I want people to respect me, maybe... just maybe I must sound respectable. Just for once, I'd like people to like not because I'm good at this.

SLOTH - This is one sin that almost ruined me. I always hated responsibilities. I run away from it like I was being chased by a monsterthat will eat me whole. I despise just the thought of it. I remembered one time, I cried so har d because they are telling me to grow up. I cried because I don't want to let go of my immaturity. I always want to be free... to do whatever I want whenever I want to do it. During my elementary and highschool days (even now), I don't submit all of my requirements. I don't always study for my exams. I neglect my chores. Ithought I can do this all my life. Obviously I was wrong.

GLUTTONY - It's like wanting more than what I need. Never satisfied of what I have. Too much is something bad enough...

BITCHINESS - Now this one is deadly for me. If I enumerate every reason why, this post might be called a novel. I can be bitchy in the cutest sense and at the same time in the most horrible way. I can be so annoying. I am stubborn. So stubborn that I get irritated with myself. I have these mood that wants to make everyone as miserable as me. I also tend to lose my mind and tell you the meanest thing you won't expect to hear about yourself.

BULLYING - It feels good alright... but sometimes, I overdo it. That's the time it doesn't feel good. I certainly know I'm good at this one. You know I do. You yourself laugh when we pick on somebodyelse. For me this one is the hardest to change because it is almost my personality. It's actually my way of life. I can even say I do this for a living. But I'll try my best... nothing is impossible.

I know I can do this. I know I do because I already died. I feel nothing. Nothing can turn me down. I don't care what people say. I care only what the Lord will feel.It is not for them anyway. I have to change myself before I can make others into how they're spposed to be.

Dear Suicidal Jerk,

Minsan gusto na lang kitang suntukin tapos mamumula tenga mo tapos tatawa ako ng tatawa!
Mamimilipit ka sa sakit na halos maiyak ka na....
Di mo mapigilan, gaganti ka dahil balasubas kang bata.
Magsusuntukan tayo... matira matibay!
una kang babagsak kasi strong ako... pero babagsak na din ako mayamaya.
hihiga tayo sa kalsada na pagod na pagod, puro pasa...
asa ka, sasapakin ulit kita sa tyan tapos susuka kang dugo.
Minsan gusto na lang kitang suntukin sa mukha.
tatalsik ngipin mo, pati dugo.
Argh!
Minsan gusto ko na lang tumayo sa harap mo.
wala akong sasabihin pero iiyak ka...
iiyak ka dahil para kitang minumura nang wala akong ginagawa...
kahit wala akong sinasabi.
Minsan mawawala ako bigla, di mo na ako makikita.
Kahit magpakapariwara ka pa, di na ako magpapakita sayo, di na kita pupuntahan sa *&*@!# niyo.
Minsan makikita mo na lang ako, masaya.........................................................

Hindi rin... SUNTUKAN PA RIN! 

Tama na senti, tama na drama, harapan na para hardcore!

Kahit isang suntok lang sa mukha...

...one must always apply the postulates
postulates are accepted to be true even without proof so you musn't compromise them. Once you gain knowledge of such, never try to disprove it through whatever method. It won't work..

...Boys are more maarte than girls
Boys are complaining when girls don't say what they really mean and they are having a hard time to guess what is really in these girls' minds. But when girls start to tell the truth, they either freak out or get so dramatic and act so fragile. They just got the truth they wanted yet they whimper and whine after they hear it. Now who do you call maarte?

...Girls are scary when quiet
Girls, by nature are talkative and boys are softspoken. when guys start to talk, it is a good sign because finally, you get to konw what they're thinking. but when girls do the reverse, it's not really a good sign. because it's harder to guess what's on their minds.

...the more you've loved, the more you'll hate
it's betterto start with "the more you hate, the more you love" than to end with "the more you've loved, the more you'll hate"

...listen to you alter ego (at all times)
whatever you call them (i.e. inner self, the voice within, imaginary friend) , they always mean you good. in the selfish sense of course but still it's for your own good. they actually keep you on the right track (meaning giving you the advantage over matters). ok, lesson learned.

... love is never lovlier the second time around
because there wont' be a second time. a love lost is a love... lost. get it? if you want to find it, look for it yourselves.

Meet my alter ego. You can call her Wars... or whatever. I call her that. She's actually me. Or should i say the other me. It's hard to explain. But you see, i can talk to her. Usually in my mind but there are times we have our conversations verbally. She is the righteous one... actually bossy (but i'm too stubborn though so she just shuts up sometimes) She has no feelings. Joke. She has... but she supresses them.. that's actually her job/ purpose... i think. or maybe she's my other personality. It's like there are two persons in one body but the other is just a back up. though sometimes she's on the frontline. or it's like having another person with different opinion from yours whom you can talk to anytime you want but still that person is you. anyway, we quarrel a lot. maybe because i talk to her everytime i'm confused or i've done something wrong about which she already warned me with. I can't say she's a good nor a bad thing. She puts me on the track in which i have the advantage. She keeps me in my comfort zone... which isn't always good though. She protects me from the possible pain i'll encounter by trying to prevent me. she keeps on reminding me that i may regret if i do such things. You can say that she's such a coward. I do think she is. But you'll see her point when she explains to you why she's like that. Another thing about her is that she says what's on her mind (weird... because we have the same brain) and it's always the truth.  Not much of a dramatic person. She can be rude to you sometimes without the intention of being one. SHe's just simply telling the truth. I don't know when i had her. or should i say Idon't know when she had me. Although i am in control mostly of our actions, i always consider her. Sometimes, when i don't know what to do, i just want to sink back and have her do her thing. She can fix problems but that means i have to shut another feeling. that's another sacrifice she requires. i need her.  i am her.

[just another conversation]

Wars: Matulog ka naaa!
Athena: E di nga ako makatulog eh. ang gulo-gulo ni alison
Wars: Sus! sinisi pa sa iba. e kung tumigil ka na lang kayang kakamasturbate, edi nakatulog na ako
Athena: WAH! watdah?!
Wars: oh bastos! nagmmental masturbation ka nanaman e
Athena @.@
Wars: hayyy... kung anu ano kasi inisip... ANDAMI mo pa kasing iniisip e kung matulog ka na lang kaya
Athena:E kaw e
Wars:anong ako?
Athena: e kasi kinakausap mo pa ako kanina e, dami tuloy pumapasok sa isip ko
Wars: Duh?! kaw kaya nakipag usap. may magagawa ba ako, kahit ayaw kitang kausapin, sasagot pa rin ako
Athena: onga no
Wars: Tigilan mo na kasi kakaisip dun
Athena: eto na nga, tintry ko na! Di kaya mabilisan yun, dahan dahan lang.
Wars: pano di tatagal e isip ka pa nga rin ng isip
Athena: tintry na nga eh diba!
Wars: tigas nanaman ng ulo mo. Sinabihan ka na dating hindi pwede pero dahil sa kalandian mo, yan napala mo! Tapos sasabihin mo sakin "sana sinapak mo ko nun! sana pinigilan mo ko!"
Athena: ...
Wars: Kaya ano? Dhail din sa kalandian mo antagal mo akong kinulong. Ngayon iiyak iyak ka!
Athena: di ko naman pinagsisisihan yun e
Wars: UMAASA KA PA RIN?!
Athena: gusto ko lang naman, kung tapos na talaga, matapos ng maayos
Wars: DI ka pa ba nadadala? alam mo namang wala ka nang mapapala pa diba? wala ka nang mahihintay
Athena: E bakit o ba pinangungunahan?
Wars: ganyan ka na ba kaboblats? parehas naman nating nakita mga pinaggagaawa nya diba? di ka ba pagod na masaktan?
Athena: bakit ba napaka makasarili mo? sarili mo na lang lagi iniisip mo. na ayaw mong mahirapan
Wars: baka ikaw ang makasarili. Nasasaktan din kaya ako pagnasasaktan ka. Iniisip mo ba sa mga pinaggagagawa mo?
Athena:Oo kaya nga tumatas pride ko eh
Wars: Iba ang pride sa self respect
Athena:Palusot
Wars: Palusot
Athena: -_- huling request ko na lang. hintayin na lang natin na matapos ito ng maayos.
Wars: Gusto mo na ba talagang matapos?
Athena: Ayaw
Wars: Watdah?!
Athena: e sa ayaw ko naman talaga eh. wala nga lang akong magagawa kung yun at yun din mapupuntahan
Wars: eto lang masasabi ko sayo, wag na wag kang maghaabol ng parang tanga kundi gagawin ko lahat para humiwalay sa katawan na to.
Athena: di ko naman talaga gagawin yun e
Wars: talaga lang ha..
Athena: talaga lang. Oo, umaasa pa rin ako pero kung ayaw na talaga niya, di ko na ipagsisiksikan sarili ko.
Wars: Dapat lang
Athena:^_^ yey
Wars: Yey ka jan. LAst na to ah
Athena: last na?
Wars: last na kalandian mo na to!
Athena: >.< opo
Wars: lam mo namang may kasalanan ka din diba?
Athena: Oo
Wars: Kaya di tama na sisihin mo siya sa lahat.
Athena: E saan lang?
Wars: Sa 99% lang. ok?
Athena: ok... /gg
Wars: /gg APIR! takte matulog na tayo! alas quatro na!
Athena: Wait lang..
Wars: Bahala ka, antigas ng ulo mo, sumasakit na ulo ko, anjan na si Anemia
Athenaa: mabilis lang to, wag ka na kasi maingay
Wars: *taas kilay

stupidity is my strong point. Sad. I got one meaningless life. No certain direction, nobody to hold on to. Seems I've got a lot... yet I've got nothing... nothing at all. Even I can't trust myself. I'm simply wadering... into a vast nothing... I cant see where i am going. i cant see anything. i cant see if anybody's with me. i can't see myself. do people really always leave? am i alone? i hear voices. they say they're with me. they say they'll never leve me alone... it's true... they're always there... but they're just voices. voices i cant depend on. voices that wont hear me out. i thought there's something behind those voices... but no... i still feel so alone. all by myself. This is nonsense. I am just a past time.

you're more of a burden than someone i can depend on. anway, i know pretty well.. the feeling is mutual. better leave me alone before i can eat myself

Nakaupo, naghihintay parang manika sa taas ng aparador
lalaruin pag walang magawa. maaalala pag nabuburo ka
Pag sawa na sa ibang bagay, pag magisa ka na lang sa buhay
saka lang maaalala... saka lang mapapansin

Past time mo lang ako
naaalala kung kelan mo lang gusto
wala ka namang pake kung maghintay sayo
palibhasa alam mong... di ako lalayo

nangako sa isa't isa.. di magiiwanan
umaasang hanggang huli tayo na.. tayong dalawa
pero bakit ganon. parang wala namang halaga
asa na lang ba talaga akong magkakapanahon ka pa

sabi mo lagi mokong iniisip
na ako ang kumukumpleto sa iyo
na lahat ng ginagawa mo para sakin
at ako ang inspirasyon mo
pero ang totoo...




di ko na alam

*To be read at March 25, 2010*

Bawat tao ay minimithi sa bawat parte ng kanyang buhay. Tatlong taon na ang lumipas nang isulat ko ang mga ito at sana, habang binabasa ko ito, tanggap ko na ba ang lahat? Naramdaman ko na ba ulit na buo ang pagkatao ko?

March 25, 2007, 12:43 am

Magtatapos na ako sa mataas na paaralan sa buwang ito. Simula ng pumasok ako sa paaralan, di ko kailanman hinangad ang anumang karangalan. Nagkakasya na ako sa tuwing nasisiyahan ako sa aking ginagawa. Masayang masaya na ako tuwing nakakatanggap ng mataas na pagkilala noong ako’y nasa pre-school. Nararamdaman ko kasing natutuwa sa akin an aking mga guro at binibili ng aking mga magulang ang aking mga gusto. Noong mga panahong iyon, laro pa lamang ang pag-aaral. Masaya. Walang inaalala. Walang iniintindi. Natapos ko ang preschool bilang Valedictorian. Noong mga panahong iyon, di ko pa alintana kung gaanong kalaking karangalan ang tinanggap ko. Basta ang alam ko noong gabing pararangalan kami, uupo ako doon sa mataas na bahagi ng tanghalan kasama ang iba pang bata, makakatanggap na naman ako nung gintong baryang malaki kaysa sa karaniwan na isasabit sa aking leeg ng mama ko. Makikipakamay, ngingiti, kukuhanan ng letrato, at ang pinakagusto ko sa lahat, marami akong nahihiling na regalo.

Pumasok ako sa mababang paaralan. Wala pa ring nagbago. Laro pa rin ang lahat. Awa ng Diyos, nakakatanggap pa rin ako ng ma baryang isinasabit sa leeg. Nung unang dalawang taon, ginto ang kulay ng mga ito. Nung ikatlong taon, naging pilak na lang. Magulo kasi ako sa klase e. Medyo nalungkot ako noon. Sinasabi kasi nilang “sayang” daw. Naramdaman ko sa unang pakakataon ang pagkabigo. Napansin ko ang kahalagahan ng mga baryang binibigay tuwing simula ng susunod na taon. Napag-isip-isip ko, kailangan ko makakuha ng gintong barya. Di ko sigurado kung bakit, pero ang alam ko lang ay masaya ang mga tao sa paligid ko tuwing nakakuha ako nuon. Kaya’t noong ikaapat at ikalimang taon, pinagsikapan ko kahit papaano na makakuha muli ng mga gintong barya. Tulad ng inaasahan, muli, sumaya sila. Dumating ang ako sa ikaanim na taon. Magtatapos na ako sa mababang paaralan pero wala sa isip ko ang pagiging Valedictorian. Naalala ko na lang na mayroon nga pala ulit na ganoon siguro noong ensayo na para sa aming pagtatapos. Masaya na akong makakuha ng gintong barya. Sa huli, Nakakuha na naman ako ng gintong barya subalit ako ay  naging pang-apat sa buong klase. Noong mga panahong iyon, masaya na ako sa gintong barya. Nanghinayang din ako kahit papaano nang di tawaging valedictorian dahil dalawa sana ang aking gintong barya kung nagkataon.

Ako ay pumasok sa mataas na paaralan. Sa aking unang taon, di ko inaasahang magiging mahirap pala ang pag-aadjust. Dito, kailangan kong mag-aral talaga para makakuha ng barya. Ang kaso ay isa akong tamad. Natapos ang una ko’ng taon nang pilak na barya ang nakuha. Ikalawang taon… hindi ko kailanman malilimutan. Dito tumapat ang estado ko na sa buhay ng tao ay nagrerebelde sa kanyang paglaki. Naging salbahe akong bata, estudyante at anak. Pagkatapos ko ng taong ito, napakarami kong natutunan. Wala akong nakuha na kahit anong barya. Isang masakit na panggising. Bumungad sa akin ang totoo kong potensiyal. Naramdaman kong kailangan kong patunayan ang sarili ko at buuin muli ang nawalang respeto sa akin. Naisip ko na dapat, sa pagtatapos ko sa mataas na paaralan ay makuha ko ang pinakamataas na parangal. Mabuti na lamang at sa simula pa ng ikatlong taon kinukuha ang magiging resulta. Nabuhayan ako ng loob. Ipinangako ko sa aking mga magulang at sa aking sarili na gagawin ko ang lahat ng aking makakaya maibangon lamang ang aking dangal at masuklian ang kanilang pagsasakripisyo para sa akin. Maswerte ako sa napuntahan kong pangkat sa aking ikatlong taon. Naging maayos ang takbo ng taon. Umayon lahat sa aking mga plano. Ako naging pinakamataas sa buong klase at kinakailangan ko na lamang ipagpatuloy sa aking huling taon sa mataas na paaralan. Sa aking ikaapat na taon, naging mahigpit ang labanan. Hindi lang naman ako ang naghahangad sa titulong iyon. Subalit di ako nagpapigil. Pinagbuti ko ang aking pag-aaral. Kahit ang gabi ay ginagawa kong umaga. Ibingiay ko lahat ng kung ano ang kaya ko. Hindi ko na ito ginagawa para sa aking sarili, pero para sa mga taong naniniwala sa akin lalo na sa aking mga magulang na aking pinangakuan at para sa kaluwalhatian ng Maykapal. Desidido akong makuha iyon. Kung noong ako'y nasa mababang paaralan pa lamang ay ayos lang sa akin na hindi makapagpasa ng mga kailangan, ngayon ay di na ako mapakali di lamang ako makapasa ng isa. Alam ko kasi na wala akong dapat sayangin. Di maiiwasan ang mga pakakataong sumasablay din ako. Subalit madadalang na laman ang mga iyon. Dito ko masasabi na nagkaroon ng patutunguhan ang buhay ko.

Marso 21, 2007. Inihayag ng punong guro ng aming paaralan ang pinakahihintay ng lahat na proklamasyon ng mga pararangalan. Pero bago pa ang araw na iyon, lahat ng malapit sa akin, sila mismo ay siguradong makukuha ko ang napakatagal kong pinahirapan. Kahit an aming mga guro ay sigurado na rito. Ngunit sa aking sarili, ayoko munang maniwala hanggang sa araw na sabihin kung sino talaga. Alam kong masakit ang umasa.

Marso 21, 2007. Bago magsimula ang ensayo para sa aming patatapos, sinabi na ang mga pararangalan. Una, sinabing iisa lamang ang nakakuha ng gintong barya mula sa academics. Lahat ay naghiyawan. Sinimulan ang patawag sa mga pangalan. Isa-isa… mula sa mga nakakuha ng tanso… Isa-isa… mula sa mga nakakuha ng pilak. Natapos. Hindi natawa ang aking panalan. Luha. Tumulo sa aking mga mata habang lahat silang mga kaibigan kong nagmamahal sa akin ay sinisigaw…aking pangalan. Sinabi. Sinabi kung sino ang nakakuha ng gintong barya. Ako. Ako daw. Luha. Tumulo sa aking mga mata habang ako’y naglalakad patungo sa entablado. Pero hindi, masyadong pang maaga para magsaya. Di ko pa naririnig ang gusto kong marinig.

Marso 21, 2007. Bago magsimula ang ensayo para sa aming patatapos, nangyari ang di inaasahan. Lahat kaming pararangalan ay nasa entablado kasama ang aming punong guro. Eto na… ang pinakahihintay ng lahat: Ang sampung pinakamagaling sa buong klase. Tinawag ang pangalan ng pansampu… pang-siyam… pang-walo… pampito… pang-anim… pang-lima… pang-apat… tigil. Walang problema, nagpaliwanag lamang ang aming punong guro kung paano nakuha ang mga resulta para sa pagkakasunod ng mga pararangalan. Na 70% sa academics at 30% sa extra curricular activities. Tuloy. Pangatlo…. Ako. Ako… Ako… Di ko aad naintindihan. Di ko agad nalaman ang nangyarari. Di ko agad naramdaman ang sakit. Ang pakiramdam ko pa rin ay nakuha ko na. Pero hindi. Hindi pala. HINDI PALA. Tuloy. Salutatorian… Valedictorian… Hindi ako. HINDI AKO. Paliwanag. Sige ang paliwanag ng punong guro. Wala akong naririnig. Wala pa rin akong nararamdaman. Kamayan. Kamayan ng mga nagwagi. Lumapit ang mga guro. Isa isa kaming kinamayan.

Hiya. Una kong naramdaman. Di ako kumportable. Di ako kumportableng ngumiti dahil di ako totoong masaya. Ngiti pa rin para di mahalata. Luha. Tumulo ang luha sa aking mga mata nang ang guron pinakamalapit sa aking puso ay niyakap ako. Doon ko naramdaman ang sakit. Doon bumaon lahat... lahat ng dapat kong maramdaman. Sumisigaw ang loob ko. Pero hindi pwedeng ilabas. Hindi pwede doon. Kailangang huwag mapahalata. Respeto. Kailangang irespeto ang naging resulta at ang mga taong nakaangat sa akin.

Ipinagpatuloy ang ensayo. Lahat ng pararangalan ay masya. Kitang kita sa mga mata nila … maliban sa akin. Dahil kilala naman ako sa pagiging masiyahin at palabiro, dinaan ko na lang ito dito. Habang nakaupo sa entablado, bumubulong sa aking isipan ang mga kataang “Dapat hindi ka nakaupo diyan”. “Dapat ikaw ang pinapalakpakan habang naglalakad”. “Dapat ikaw ang gagawa ng talumpati”.  Naitawid ko ang sarili sa buong ensayo nang nakatago ang totoong nararamdaman. Sa pagtatapos ng ensayo, kinausap ako ng aming adviser. Dito ko di napigilang umiyak. Simula pa lang ng taon, tinutulungan na niya ako para sa titulong ito. Ginabayan niya ako at pinagtiyagaan. Pero nabigo ko siya. Hindi lang siya pero napakarami pang ibang tao. Ipinaliwanag niya sa akin na ako nga ang naging pinakamataas sa academincs subalit naging pansampu lamang ako nang  pagsunudsunirin ang labinlimang estudyante sa extracurricular activities. Nagulat daw silang lahat na naroon na nagsusuma ng mga resulta. Lahat daw sila, bago pa lang simulan ang pagdedeliberate ay sigurado nang ako ang makakakuha ng titulo. Subalit hindi iyon ang kinalabasan. Naiintindihan kong wala silang magagawa dahil kahit gusto nilang ako ang makakuha noon  at kahit alam nila na ako ay karapat dapat, may mga puntos na dapat sundin. Kahit ang mismong nakakuha ng titulo, alam na ako ay karapat dapat. Pare-parehas kaming walang magawa. Huli na ang lahat sa anumang protesta. Umalis na lamang ako at nagpasalamat.

Agad kong hinanap ang gurong yumakap sa akin. Gustong gusto ko siyang makausap bago ako maka-uwi. Nang makita ko siya, humingi ako ng tawad. Pati sa iba ko pang guro na nagmamhal, nagtitiwala at nagmamalasakit sa akin. Sinabi nilang gustong gusto nilang ako ang makakuha ng titulong iyon. Doon ko tunay na naramdaman ang saya sa kabila ng sakit. Napakasaya ko nang sabihin nila sa aking di ko na kailangang patunayan pa ang sarili ko. Na nagawa ko na kung ano ang dapat kong gawin. Na nabawi ko na ang dangal na nawala sa akin mula noong ako’y nasa aking ikalawang taon sa mataas na paaralan.  Na natutuwa sila dahil nabago ko ang sarili ko. Na para sa kanila, titulo lamang iyon at para sa kanila ako ang pinakamagaling. Na sa pagdating namin sa kolehiyo, pantay pantay na ulit kaming lahat. Hinding hindi ko makakalimutan ang mga sinabi nilang iyon. Dahil doon, naibsan ang sakit na nararamdaman ko. Nagpaalam ako sa kanila na pinanghahawakan ang mga katagang nagasalba sa tuluyang pagkaguho ng pagkatao ko ng mga panahong iyon.

Pagdating ko sa bahay, di ko napigilang ibuhos ang lahat ng sakit. Hindi ako nasasaktan dahil di ko nakuha ang karangalan. Ang totoong dahilan kung bakit gusto kong makuha ang titulong iyon ay di na para sa aking sarili subalit para sa mga taong nakapaligid at nagmamahal sa akin. Sa mga guro ko mula ng ako’y musmos pa lamang na hanggang ngayon ay nagtitiwala sa aking kakayahan. Sa mga kaibigan kong todo an suporta na ibinibigay sa akin at tinatanggap kung ano talaga ako. Sa mga taong nakakakilala sa akin at tumitingala sa akin at umaasang ako ang laging pinakamagaling, sa mga magulang kong nagpapakahirap sa pagtatrabaho, nagsasakripisyo, nag-aalaga at nagbibigay ng lahat-lahat na kahit wala sila ay pilit pa ring ibinibigay sa akin para sa ikabubuti ng aking kinabukasan at higit sa lahat ay sa Diyos na di ako iniwan kailanman at tanging pinaghuhugutan ko ng lakas tuwing nawawala ako sa tamang landas.

Gusto kong magpasalamat sa mga taong patuloy na naniniwala sa akin at pilit na binubuo ang nawasak kong moral. Sila na pinapasaya ako sa mga sandaling naaalala ko ang kawalan ko ng kwenta. Sila na pinapaalala sa akin na kahit anong mangyari, ako parin ang para sa kanila ay pinakamagaling. Sila na di ako ibinababa at sa halip ay pinapatatag ang aking loob sa pamamagitan ng mga papuri. Sila na naiiyakan ko at nasasabihan ng totoo kong nararamdaman na napakaskit pala talaga para sa akin ang lahat ng nangyayari. Sila na nakakaalam ng tunay kong pinagdadaanan. Sila na ayaw akong makitang nalulungkot at lumuluha. Sila na mga tunay kong kaibigan.

Pero bigo ako. BIGO NA MAIBIGAY KUNG ANO ANG NARARAPAT SA KANILA! Di ko nagawa kung ano ang inaasahan nila sa akin. Di ko sila nagawang mapasaya. Ito na lamang ang tanging paraan na magagawa ko para matumbasan ang tiyaga at tiwalang binigay nila sa akin, subalit di ko pa nagawa. Nawalan ng silbi ang ilang taong paghihirap ko at pagpupursige para lamang sa wala. Walang ibang dapat sisihin sa mga nangyayari kundi ako. Ako na di pinagbuti an dapat ay ginawa. Ngayong huli na ang lahat, wala na akong magaagwa pa. Wala akong karapatang gumawa ng anumang dahilan o palusot para mabawasan ang anumang pasakit na nararamdaman ko. Kahit ano pa ang sabihin ko at ng iba, hindi pa rin ako ang valedictorian. Tapos. Gustong gusto kong humingi ng tawad sa kanila.

Di ko alam kung paano sasabihin sa mga magulang ko ang lahat ng ito. Di ko alam kung paano nila matatanggap. Pinangakuan ko pa naman sila. Siguradong umaasa ang mga iyon. Pero ano an gibibiay kong balita? Na bigo ako… Na di ko nagawa an inaasahan nila… Na sinayang ko ang mga pinaghihirapan nila… Na di ko tinupad ang pangako ko… Na wala akong utang na loob… Na kahit kailan ay di na nila ako maaasahan… ?! Hindi ko talaga kaya. Hindi ko ko kayang makitang nadudurog ang puso nila. Minsan ko na iyong ginawa at sa pagkakataong ito, kung kelan ngayon na lang sana ako makababawi, ay mauulit ulit iyon. Siguro tama lang sa akin na masaktan ng ganito dahil ito ang nararapat sa katulad ko.

Kailan kaya maaalis ang lahat ng sakit na ito… napasakit na ang ulo ko sa kakaiyak, hindi na ako makahinga at ang puso ko ay napakabigat. Di ko pa rin maiwasang umiyak tuwing naaalala kong ako’y isang bigo, lalo na kung gaano masasaktan ang mga magulang ko kapag nalaman nila. Hindi ko alam kung paano magpapaliwanag sa mga taong magtatanong kung  “ano ang nangyari”. Ganun pa rin kaya ang tingin nila sa akin? Naiisip ko pa lang ang araw ng aming pagtatapos ay ayoko nang umusad pa ang oras. Masyadong malalim ang sugat para tuluyang maghilom. Bawat minuto ay nararamdaman ko ang sakit. Hindi ito maalis sa aking puso at isip.

E ngayon, ano na ba ako?

I'm Athena de Padua, a disorganized individual. Well, that doesn't matter. I print shirts to kill time and accidentally get money from it. When I grow up, I don't wanna grow up. I may be interesting, I may be not. It depends on you.

I really don't know what to say about myself since I'm not used to describing “me” accurately, besides the fact that it’s 2:47 a.m. and I'm only half awake. Anyway, since you took time to read this *Thank you*, I'd rather tell you something about “me”.

I like my name a LOT since it's "unusual"... but sometimes, having an unusual name put you in unusual situations. Well, you see, since I was a child, everytime somebody would ask my name and I would of course reply "Athena", they would look like *"What? Pardon?", heads twisted, ears put closer to my face*, so I have to repeat it slowly and loudly like "A-thee-nA" so that they could understand. Sometimes, or should I say usually, they still don't get it that they would mistake it for other rhyming words/make-up names.

One time I was in a fast-food chain, the cashier had to get my name, so I said "Athena". And the now-usual-what?-pardon?-thing happened AGAIN. Since I don't want long conversations over the counter, I suddenly came up with telling her... "Kim". Why "Kim"? Cause it's a three-letter-no-more-questions-asked-easy-to-spell-one-syllable-ok-may -I-go-now?-name. Solved!

It worked quite well for the majority’s advantage. So maybe next time I stop by a Cafe *the ones that get your name and write it on the cup*, beware those of you who have three-to-four-lettered names. I may be using them once in a while. Boys, don't feel safe... I'm more up to using yours.